daltonista

przerażaj±ca noc. sen na jawie, a może jawa, może ¶nię w tym momencie. je¶li tak to udało mi się uciec przed wszystkim- pozornie wygrałam, a zwycięstwo trwało przez kilka bolesnych minut. wcisnęłam głowę w poduszkę, niewiele pamiętam. potem moje uszy przeszył ten okropny krzyk, wszystko we mnie się rozlało. nieopisany ból i strach- nie chciałam by bolało, wolałam krzyczeć. nie mogłam. "to sen"- spróbowałam otworzyć oczy, zrobić co¶ 'realnego'- nic. podniosłam się z łóżka i błagałam o to by zd±żyć doj¶ć do pokoju rodziców. doszłam i nie zauważyli. upadałam powoli, w zwolnionym tempie, widziałam wszystko prócz nich. dzisiaj nie wiem nic. nie chcę już spać, nie chcę budzić się i upadać. bo przecież nic się nie zmieni. wstałam i był dzień. taki zwykły, jak wczoraj czy kiedy¶ tam. chciałam to zmienić. i:
kolejny raz, kolejny dzień, ale nie jeden z wielu. jeden z nielicznych kiedy tak bardzo tęsknię, sprawdzam star± pocztę, kasuję wszystkie 73 nowe wiadomo¶ci, z których 73 to reklamy, ogłoszenia, konkursy. gdybym miała tamte wiadomo¶ci, te piękne zdania o tym jak bardzo cię POTRZEBUJĘ. ty je na pewno masz. może mogłabym do ciebie napisać i moze mógłby¶ mi je przesłać, ale nie jestem tego pewna. bo tak naprawdę niczego pewna być nie mogę. może nie odpiszesz tym razem, bo wiesz- jestem kim¶ innym. nieważne.
bo nic nigdy tego nie zmieni. niczego nie zmieni. życie to zawsze to samo życie. kolejna przepita impreza, kolejna złamana obietnica- może tak pozostać. jeste¶my tylko ludĽmi. takimi zabawnymi, wewnętrznie skłóconymi- nie do pogodzenia. zatem obrzydzenie to normalne uczucie goszcz±ce w oczach wszystkich znajomych i moich. piękne krajobrazy i ten ci±głe po¶piech. chcemy zobaczyć wszystko patrz±c pod nogi. ostatnie co pamiętam to tylko kilkana¶cie dni, które za rok, miesi±c albo tydzień nie będ± miały dla mnie żadnego znaczenia. i to, że wyjazd tak naprawdę nie dał nic. to, że nienawidzę tego dwa razy mocniej niż przed. że mogę powiedzieć wszystko i będzie to niczym. że to NIC. ZAWSZE. jak zwykle.
że kto¶ pomy¶lał, że wie o mnie wszystko, że ta prawda mnie zaboli, że mnie zniszczy. "bawisz się ludĽmy, mn± juz nie będziesz. to koniec". ojj... wszystko jedno. je¶li tak dobrze mnie znałe¶ to czemu pozwoliłe¶ żebym korzystała gdy tylko miałam potrzebę. ty też korzystałe¶, tak jak wszyscy. wszyscy płacimy, różni się tylko waluta. tylko miłosierni daj± na kredyt- wiedz±c, że wszystko co mog± otrzymać to satysfakcja. w pogoni za tym czego nie ma, za co nie można zapłacić (?). za tym czego po prostu nie ma.
jestem nikim w ¶wiecie zbudowanym z niczego. tanie materiały i ¶rodki. fuszerka. jeszcze kilka minut i zdurnieję do reszty. jak zwykle proszę o wróżkę, która wszystko zaczaruje, obróci w byt, w co¶ namacalnego.
nawet góry nie s± wystarczaj±co mocne. żałuję jak diabli i nie wytrzymam tego czego nie ma.
nie nie nie... natychmiast ! nie jutro...
jeste¶my jak kury, takie zwykłe, podwórkowe ze wsi. cały czas podbieraj± nam 'jajka' - efekty ciężkiej pracy, zostawiaj± jedno, bo wiedz±, że damy się oszukać i 'zniesiemy nowe'. tak na zachętę. wolę je zniszczyć, wszystkie.

nictu 2007-02-18 19:11:02
skomentuj (1)

come from dupa

i am mine.

[główna]

bang.