pieprzona misja szukania życia

kolejny raz. te same schody, ta sama droga, autobus ucieka sprzed nosa 'cholera'. niesamowita ochota by wykrzyczeć cały swój gniew. mam jeszcze szansę go dogonić, stoi na ¶wiatłach. omijam go ze zło¶ci±, po czym okazuje się, że następny odjedzie za 3 minuty. za 3 minuty będę w drodze do domu. tymczasem mijam mężczyznę leż±cego na chodniku, wszyscy maj± go w dupie. zasrani katolicy, ludzie kochaj±cy i inni pojebani palanci. dzień znowu staje się w¶ciekle zły. wszyscy stoj±, pal± papierosy i kln± w my¶lach. podjeżdża autobus, potykam sie o schody i jak zwykle siadam po lewej stronie na pojedynczym siedzeniu. ¶rednio pusty (¶rednio pełny). po prawej stronie jaki¶ gbur zaj±ł 3/4 podwójnego siedzenia i wyci±gn±ł nogi tak, że zablokował jeszcze dwa miejsca. studiuje gazetę. żaden tam dziennik tylko program telewizyjny. odwracam głowę- nie mam siły patrzeć na to. bol± mnie oczy, po 5 minutach my¶lami jestem ponownie na dworcu. następnie wyobrażam sobie sytuację za 5 minut. nie chcę wysiadać, mogę jechać do końca. a co je¶li wysi±dę 2 przystanki za wcze¶nie? nie mam ochoty na spacer. a co je¶li wysiadę przystanek dalej? noc spędzę nad jeziorem. wchodzi kanar. je¶li każe mi pokazać bilet poproszę o jego legitymację. stoi nade mn±, a raczej wisi. to mój przystanek, dĽwigam się i wyskakuję z jad±cego jeszcze autobusu (kierowcy się ¶pieszy więc się nie zatrzymuje). czuję się jak po przespanej nocy. chilę póĽniej poczuję się gorzej- zepsułam odtwarzacz, to już ostateczny koniec. idę po siostrę, narzekam w my¶lach, znowu będę musiała czekać aż się ubierze. wchodzę do budynku- żadnych wspomnień, szkoda czasu. zamykaj± drzwi, by nie dopu¶cić do dzieci handlarzy itp. przy drzwiach zazwyczaj dyżuruje sprz±taczka albo woĽna. tym razem nie ma nikogo, pukam, nikt się nie pojawia. siadam zrezygnowana, po 10 minutach przychodzi łaskawie pani T. po 15 przychodzi moja siostra. 'co było w szkole?' 'nic' 'no jak to nic, to co spała¶?'- wiem, żeby j± zainteresować powinnam pytać o szczegóły, ale dzi¶ już nie mogę się skupić. idziemy do domu, Agata tapla się w błocie, mówię, że będzie musiała wytrzeć podłogę w korytarzu i nie obejrzy bajek. już nie podskakuje, smętnie człapie obok mnie. znowu wciagam j± na czwarte piętro. byle do domu. nie potrafię zdj±ć butów tak szybko, by zd±żyć powiesić jej kurtkę zanim rzuci j± w k±t. przebieram się do połowy. Agata ma swoje życie. idę się napić- dzisiaj jeszcze nie piłam, zaschło mi w ustach totalnie. ¶ci±gam gitarę z szafy i kolejny raz próbuję z 'uciekinierem', rezygnuję po kilkunastu sekundach. Młoda kończy pracę na konkurs. siadam przy komputerze i.. nie wiem co robić : sprawdzam pocztę, bloga, epulsa, gadu milczy.nie chce mi się czytać, czekam na 'fakty'. może pójdę się wyk±pać i położę się spać. chyba nie. może pojadę do biblioteki. nie mam odtwarzacza 'cholera!', nigdzie nie jadę. jeste¶my same w domu, najedzone i w oddzielnych pokojach. na głęboko¶ci swych samotno¶ci. a jutro... tak mi smutno. pójdę przebrać się do końca i obejrzę fakty. nie zrobię więcej nic.
nictu 2007-02-02 15:55:43
skomentuj (0)

come from dupa

i am mine.

[główna]

bang.